Waarom ik vegetariër ben (en er niet veel over praat)

Waarom ik vegetariër ben (en er niet veel over praat)

Ik ben een vegetariër. Geen groot nieuws want als je me kent of mijn blog regelmatig leest, weet je dat al. Maar waarom besloot ik om enkel nog vegetarisch te eten? Mis ik vlees eten? Haat ik mensen die geen vegetariërs zijn? Ik vertel er in het ‘echte’ leven (niet digitaal op mijn blog) eigenlijk amper over. Dat komt omdat ik het vaak een lastig onderwerp vind om over te praten. Ik wil anderen niet op de tenen trappen en wil zelf niet veroordeeld worden. Dat gevoel zet ik nu even opzij. Het is tijd om vrij te praten over waarom ik vegetariër ben en wat je moet weten over die keuze.

Elise de vegetariër

Het begon eigenlijk al lang voordat ik doorhad wat de ecologische en ethische impact van vleesconsumptie is. Als kind was ik al geen grote fan van vlees. Ik ben nooit iemand geweest die vlees echt nodig had bij een maaltijd. Mijn ouders schakelden dus voor sommige maaltijden over op vegetarische versies omdat ik dat gewoon liever had. Zelf waren zij en mijn zus ook geen enorme ‘vleesfans’ dus gingen ze er een beetje in mee. Kip, vis, vleesbrood of gedroogde ham at ik wel nog want dat vond ik gewoon lekker.

Toen ik begon te studeren, at ik steeds vaker vegetarisch. Ik vond het makkelijker klaar te maken en ik was ook meer bewust van de impact die ik kon maken door vegetarisch te eten. Hoe meer ik las en hoorde, hoe meer ik besefte dat het voor mij tijd was om de stap te maken naar een volledig vegetarisch leven. Dus, hier ben ik dan: Elise de vegetariër.

Voor een betere wereld

Ik zei het al even kort: de ecologische en ethische impact van vleesconsumptie. Dat is de reden waarom ik uiteindelijk vegetariër werd in plaats van flexitariër. Want gehaktballetjes of een stukje gerookte kabeljauw mis ik af en toe nog wel. Maar dat gevoel kan niet op tegen de trots die ik voel over het verschil dat ik maak. De gigantische vleesindustrie is een van de grootste vervuilers ter wereld. Bovendien ben ik het helemaal niet eens met het idee dat “dieren er voor ons zijn om op te eten”. Dus eet ik niet langer vlees of vis. Ik maakte de evolutie door samen met enkele andere mensen in mijn familie die intussen ook vegetariërs zijn. Het is zo leuk om te kiezen voor een vegetarisch leven als je gesteund en aangemoedigd wordt door je omgeving.

Haters gonna…

Met wat ik zonet vertelde, schrik ik sommige mensen waarschijnlijk af. Dat is ook de reden dat ik het er niet vaak over heb. Ik wil geen gevecht aangaan met mensen die wel nog (af en toe) vlees eten. Ik wil geen discussie starten terwijl we gezellig samen lunchen. Wat ik wel wil, is een gesprek aangaan en anderen ook doen inzien wat de voordelen van vegetarisch eten zijn. En dan hopen dat zij ook (vaker) kiezen voor een beetje tofu in plaats van ham. Het is lastig om de balans te vinden tussen een interessant gesprek hebben en anderen met de vinger wijzen. Want hoe vertel je iemand op een niet-beschuldigende manier dat wat hij/zij eet, zo veel negatieve effecten heeft? Of vertel je het gewoon niet?

Dan zijn er aan de andere kant ook mensen die veganistisch eten. En daar heb ik bijzonder veel respect voor. Dat is een stap die op dit moment voor mij nog te ver aanvoelt. Veel maaltijden die ik eet, zijn veganistisch maar niet allemaal. Dat kan beter en dat besef ik ook. Dus ook daar heb ik weer schrik om veroordeeld te worden.

Moraal van het verhaal? Misschien moeten we allemaal een beetje opener kunnen en durven praten. Praten over waarom we keuzes wel of niet maken. Dus: ben jij een vegetariër? Waarom wel of niet?

Pittige Thaise rode curry met noedels

Pittige Thaise rode curry met noedels